Sivrihisar Kız Teknik ve Meslek Lisesi 12-B Sınıfı Anıları

Biz 12B sınıfı olarak hayatımızın unutulmaz 4 yılını elimizden geldiği kadarıyla kağıda dökmeye çalıştık unutulmazlarımızı sizlerle paylaşmak istiyoruz.
Liseye başladığımız ilk zaman hiç tanımadığımız yüzler,hiç muhabbet etmeyeceğimiz kişiler vardı ve biz aynı sınıftaydık.Birbirimizi hiç sevmemiştik taa en baştan.birde öğrendik ki sınıf öğretmenimiz haftada sadece iki saat dersimize giren erkek öğretmendi.EŞREF ULUDAĞ bir hayal kırıklığı daha.lisemizin ilk yılı birbirimizi tanımaya çalışmakla geçti.sonra öğrendik ki aslında çokta sıkıcı olmayan arkadaşlarımız varmış.ikinci yılımızdı lisede gene farklı arkadaşlarımız olacaktı ve artık bölümümüzü seçecektik. Okulun başında 17 kişilik sınıfımız oldu.küçücük bir sınıfta yine yeni arkadaşlarımızı tanımaya çalışırken ilk dersimize sınıf öğretmenimiz HÜLYA TINMAZ girdi.bizim için bir şok daha olmuştu. Sert katı hiç gülmeyen bize sürekli şöyle yapın böle yapın kaş almak yok kılık kıyafet düzgün olacak sınıf her gün silinip süpürülecek kurallarla dolu bir öğretmendi o bizim için.hep birlikte bir hayal kırıklığı daha yaşamıştık.topluca sınıf olarak bölüm değiştirmeye karar vermiştik.nasıl geçecekti dört yıl kurallarla dolu bir öğretmenle üstelik hiç gülmeyen… kabustu bizim için ilk tanışma.hele şükür ilk ders bitmişti ve bizde rahat bir nefes almıştık.diğer taraftan sınıf arkadaşlarımızla hiç alamız yoktu aynı sınıfta değildik sanki serap bir köşede kafasını kitaplara gömmüş hep ders çalışır.nazlı kendi halinde Rabia desen kimseyle konuşmaz Tuğba ben yeşim kimseye minnet etmez seda ve Gülçin havalı büyük tuğbamız diğer sınıftaki arkadaşlarla sedef herkesten kopuk bir vaziyette elif ise tek takılan dağınık bir sınıftık işte. sonra derslerimizin yoğunluklu olarak hülya öğretmenimizle olması bize onu tanıma fırsatı vermişti.her ders onu biraz daha yakından tanıyorduk…güzel sözleriyle ,güzel gülüşüyle, hayata dair olumlu bakış açısıyla ve en önemlisi bizi benimseyip kızlarım diyecek kadar çok sevmesiyle bizi kendisine hayran bıraktı.ilk dersimizdeki kabusumuz olan hülya öğretmenimiz gitmiş,şimdiki hülya annemiz gelmişti. Lisede ikinci yılımız bitmişti.biz başta bu insanlarla nasıl vakit geçer diye düşünürken şimdi ayrılmak istemiyorduk. Lisede üçüncü yılımız biz hülya öğretmenimiz ve 12 arkadaşımızla resmen anne kız gibi olmuştuk. Bütün sınıf hep birlikte paylaşmayı,kardeşliği,birlikte ağlamayı,birlikte gülmeyi ve ders çalışmayı öğrenmiştik.yazılılarımıza toplu çalışır toplu başarırdık.bize tarihi sevdiren mükemmel tarih anlatan Leman hocamızı,bilgisayar öğretmenlerimiz eşref ve serdar hocamızı,İngilizceyi öğreten bir tanecik Ayşenur hocamız,unutulmaz rahmetli erkan hocamız,derslerinde biraz sıkılsak biraz gül sekte seyit hocamız,bizi korktuğumuz matematikle tanıştıran ve sevdiren ümit hocamız ve en önemlisi bize 19 mayısta kızlarım sağlıksız yanmayın diye güneş kremi süren hülya öğretmenimizi (aslında annemizi) çok sevmiştik.11. sınıf bizim için büyüdüğümüz gelecek planları yaptığımız ilk yılımızdı tüm sınıf çok bağlanmıştık birbirimize ve okulun kapanmasına az kalmıştı biz hiç istemesek bile.
şimdi lisede son yılımız hatta son günlerimiz…Cuma gününden sonra ne oturacak bir sıramız,ne yazı yazacak bir tahtamız,nede 5dakikalık bir tenefüsümüz olacak. Gözümüzde büyüttüğümüz 4 yılımız bitti.son yılımızda anaokulumuz vardı,ve hülya öğretmenimiz bizi çok samimi olmadığımız arkadaşlarımızla aynı gruba verip samimi olduğumuz arkadaşlarımızdan ayırmıştı.kızmıştık ve istememiştik tabiî ki. Bir yıl boyunca ve ayrılığın verdiği duyguyla bağlandık kenetlenmiştik birbirimize bir bütün olmuştuk 11 kişi. Şimdi geçen yılki seraptan,nazlıdan,rabiadan,benden,tuğbadan,yeşimden,sedadan,gülçinden eliften,sedeften büyük tuğbamızdan eser kalmadı.biz ayrı ayrı 11 kişi değil,bir bütün oluşturan 11 kişi olmuştuk birbirimizden gizlediğimiz hiçbir şey kalamamıştı oturup birlikte konuşur,sorunlarımıza birlikte çıkış yolu bulur olmuştuk.sevindiğimiz bir olayı kapıdan içeri girer girmez anlatır hale gelmiştik,kardeşlikti bu var mıydı bundan daha ötesi… yoktu tabiî ki…diğer sınıftan arkadaşlarımızla da konuşur onlarla da bir şeyler paylaşır olmuştuk.12. sınıfta öss korkusu sınav stresi bizi farklı düşünceler içerisine sokmuştu.yeni öğretmenlerimiz ve kabus sandığımız edebiyat dersimiz vardı.zübeyde hocamız güzel anlatımıyla bize edebiyatı sevdirmeyi başarmıştı.şimdi biz 12\B sınıfı olarak 4 yılımızı geçirdik bu okulda bazen okulumuzu çok sevdik ve tabiî ki bazen sıkıldık…mükemmel kişiliğiyle 3 yaşındaki bir çocuğun bile fikirlerine saygı duyan okul müdürümüz Hatice hocamıza,bize yeri geldiğinde katı kuralları olan ama bize muhallebi yapan arada çaktırmadan bize gülen Gülay hocamıza Ankara gezisinde otobüsü durdurup fotoğraf çekinmemize izin veren bizimle bir arkadaş gibi konuşan bize kendisi her şeyi söyleyen fakat hiçbir şekilde başkalarının bizim hakkımızda tek kelime etmesine izin vermeyen serpil hocamıza,gezi boyunca bizi yalnız bırakmayan sırf bizim için bir daha hiç o halde göremeyeceğimiz emine hocamıza,Merve hocamıza,murat amcamıza,bize kermesten zeytinyağlı dolma alıp kızlarım birlikte yiyelim diyen narin ablamıza,gezilerde bizimle gelip fakat hiç müzik açtırmayan Ertuğrul hocamıza,güzel gülümsemesi ve sonsuz anlayışıyla zeliha hocamıza,hiç ciddiyetini bozmayan ama bize gülümseyen Abidin hocamıza,bizi dinleyen hep destek olan Nurcan hocamıza ,bir yıl boyunca arkadaşımız öğretmenimiz olan seniha hocamıza,son yılımızın yarı döneminde sınıf öğretmenimiz olan fakat gecemizi temizlik yaptığı için unutan saniye hocamıza bizleri bu mevkiye getirip yetiştirdikleri için teşekkür ederiz.
ve son olarak bizimle 3 yıl birlikte olan bize kızlarım diyebilecek kadar bizi sahiplenen üzerimizde en büyük emeği olan bizimle birikimlerini paylaşan,bize kızlarım eşinizi ,işinizi iyi seçin unutmayın önce iş sonra eş.eş her yaşta bulunur diyen bizimle her konuda konuşan ve deneyimlerini hiç çekinmeden paylaşan bizim onu anne yerine koyduğumuz hülya öğretmenimiz kızlarınız size sesleniyor…sizi çok seviyoruz unutulmayacaksınız….
Ayrılık yaklaştıkça içimizdeki korkuda büyüyormuş..aslında yalanmış sıkılmalarımız geçmesini hiç istemiyoruz son günlerimizin
biz 12\ B sınıfı olarak bizi bugün bu okuldan mezun eden bütün öğretmenlerimize sonsuz teşekkür ediyoruz…

Yazanlar: 2009-2010 mezunlarından  12-B sınıfı öğrencileri