Zaman Makinesi

Ay ben ne şeker şeymişim… ay ben beni yerim yaaa…hanimiş hanimiş… bak bir de ağızında baloncuk yaparmış…	Annem ve ablamla birlikte… üstümdeki kıyafetimi çok severmişim… yine yanaklar kırmızı ve masum bir çocuk..	Bunlarda çapkınlık zamanlarım. O zamanlar hızlıydım ben sonradan yavaşladımmmm…
Atatürk İlk Okulunda mavi okul önlüğümle. Saçlarım kırmızı olmuş sanırım bu arka fondan olsa gerek	Kadı Burhaneddin Orta okulunda. Kare desenli bir takım elbise. Ozamanlar ağır abiydik. Sert bakışlar yeni çıkan bıyıklar, yanna taranan jölesiz saçlar.	Sami Yangın Anadolu Ticaret Meslek Lisesinde. Artık delikanlıyız. Saçlar geride sakal tıraşı olma yaşı gelmiş çoktan ve sinek kaydı traş olunmuş. Acılar hala saçları dökmeye başlamamış…Yine saçımda jöle yok ama buna kimseyi inandıramadım. Okul müdürüde dahil. Her sabah çöp topladım bu yüzden.
Uzun çalışmalar sonunda saçlar da dökülmüş ama üniversiteye giriş yapılmış. Isparta’ da Mavi kentte Kardelen apartmanı birinci kat. Bir sabah ne yapsak diye düşünürken…	Hayat nerden nereye taşıdı beni. Şu an görev yaptığım okuldan mezun olmuş ve bir melekle karşılaştım Eskişehir’ lerde. Ve bir bakmışız ki parnağımızda bir sarı halka…	Parmağıma sıkışan o halka bir türlü çıkmadı. Sonra beyazlar içinde bulduk kendimizi… Evet deyince kendime geldim ama artık ayağıma bile basılmıştı.
Tekrar ağır hocalığa devam… Bıyık dönemi…Öğretmenliğe de başladım..	Aslında bir kaset yapsak iyi olur belki de. Mikrofonda elime pek yakıştı…	Bekle beni 2008-2009 eğitim öğretim yılı